Vanuit Tokyo naar Yokohama: slim vertrekken, goedkoop reizen
Ik stond ergens rond 9.30 uur in Shibuya nog rustig aan mijn convenience store-koffie te lurken, half wakker, en dacht: dit wordt veel te krap. Een uurtje later liep ik relaxed door Minato Mirai in Yokohama. Morrel maar wat aan je planning en een dagtrip blijkt ineens heel haalbaar.
Voor een drukke Japan-reis is Yokohama een perfecte uitstap: grootstadgevoel, zee, food, maar zó dichtbij Tokyo dat je ’s avonds gewoon weer in je hotelbed in Shinjuku ligt. Zeker als je als Nederlandse reiziger met beperkte vakantiedagen reist en elk etmaal wil uitmelken.
Log je in Shinjuku, Shibuya, rond Tokyo Station of in Ueno, dan zit je goed. Vanaf Shibuya pakte ik zelf de Shonan-Shinjuku Line en stond in ongeveer 35 minuten in Yokohama Station. Vanaf Tokyo Station zijn de JR Tokaido Line en Yokosuka Line praktisch: snel, rechttoe rechtaan, niet duur. Vanaf Shibuya of Shinjuku zijn Shonan-Shinjuku Line en soms de Saikyo–Shonan-Shinjuku-combo handig. Vanuit Shibuya kun je ook met de Tokyu Toyoko Line, die ondergronds doorloopt als Minatomirai Line, wat weer fijn is voor je loopafstanden later.
Qua kosten: met een Suica of PASMO tik je gewoon in en uit, geen gedoe met papieren kaartjes. Ik betaalde grofweg een paar honderd yen per rit; veel minder dan een cappuccino op Schiphol. Heb je nog een actieve JR Pass, dan zijn de JR-lijnen in principe gedekt, maar check even of je niet alsnog een rare omweg plant omdat “het gratis is”. Soms is een directe privé-lijn zonder JR Pass gewoon sneller en scheelt het je een overstap én extra meters lopen.
Die routekeuze bepaalt echt je dag. Stap je uit op Yokohama Station, dan moet je nog een stukje met de Minatomirai Line of lopen richting waterfront. Stap je uit in Sakuragicho, dan rol je bijna letterlijk Minato Mirai binnen. Ik koos Sakuragicho juist om die reden: minder tijd onder de grond, meer tijd buiten. De tips die ik gebruikte kwamen uit recente Lonely Planet-edities, OV-info van JR Central en kaartjes van het Yokohama City Visitors Bureau. Die laatste hebben handige looproutes langs het water, waardoor je niet als een kip zonder kop tussen kantoortorens eindigt.
De basisroute voor de dag is simpel en logisch: Minato Mirai → Cosmo World → Cup Noodles Museum → Red Brick Warehouse → Chinatown. Geen onnodig heen-en-weer, geen hele dag in treinen, gewoon een nette boog door de stad.
Ik zet mijn dag tegenwoordig eerst grof in een planner, bijvoorbeeld in de Trip Planner van HikersBay, met tijden en verwachte OV-kosten. Niet om er een militaire operatie van te maken, maar om te zien of mijn “oh joh, dat past wel” niet compleet uit de hand loopt.
Jouw eerste missie is simpel: rond 10.00 uur met koffie in je hand in Minato Mirai staan. Niet meer in de metro.
Ochtend in Minato Mirai en Cosmo World: skyline, reuzenrad en korte afstanden
Uit het station stappen bij Minato Mirai of Sakuragicho voelt een beetje alsof je een futuristisch zakencentrum binnenloopt dat per ongeluk aan zee is gezet. Brede boulevard, glimmende torens, uitzicht op het water. En dan dat enorme reuzenrad dat je in elke foto van Yokohama ziet.
Als je rond 10.00–10.30 uur aankomt, kun je het lekker rustig aan doen. Ik liep eerst via Queen’s Squsre naar de voet van Landmark Tower, vooral om even te oriënteren (en eerlijk: om koffie te scoren). Je kunt hier al snel naar een uitzichtpunt, maar ik bewaar die meestal voor een andere keer; anders ben ik voor de lunch al in “paniek, tijdschema”-modus.
Het fijne aan Minato Mirai: alles ligt compact. Als je een beetje logisch loopt. Eerst langs de waterkant, daarna pas de malls in. Ik heb één keer zonder plan rondgeslenterd en eindigde twintig minuten lang in een soort eindeloze lus van food courts, glimmende roltrappen en ramen-geur. Leuk, maar niet als je maar één dag hebt.
Cosmo World is de vrolijke kermis in het midden van het gebied. De toegang is gratis; je betaalt per attractie. Dat enorme reuzenrad met klok is iconisch én verrassend relaxed. Ik trok er een half uur voor uit, plus nog één andere attractie, en was daarna blij dat ik niet drie uur had ‘verpretparkt’. Qua budget bleef het ook netjes: ik was grofweg een tientje kwijt en had toch het gevoel dat ik “Yokohama-reuzenrad” van mijn onzichtbare lijstje kon vinken.
Handige volgorde: loop eerst langs de oostkant van het water, richting Cosmo World, pak je ritje in het reuzenrad, steek dan pas over richting het Cup Noodles Museum. Zo hoef je niet steeds dezelfde bruggen terug over en blijft je route een soort natuurlijke slinger in plaats van een GPS-fout.
Het Yokohama City Visitors Bureau tipt Minato Mirai zelf ook als startpunt, omdat de meeste highlights echt op loopafstand liggen. Het voelt een beetje als het plannen van een compacte highlight-ochtend in Bangkok: puzzelen met tijd, hitte, verkeer en eten. Ben je bezig met zo’n stedentrip-combinatie in Azië, check dan zeker de blog Bangkok 2.0: de nieuwste highlights van 2024‑2026. Zelfde mindset, andere skyline.
Heb je Minato Mirai en het reuzenrad gehad en is je hoofd nog niet gesmolten van prikkels, dan is het tijd om aan de noodles te denken.
Middagroute: Cup Noodles Museum en Red Brick Warehouse zonder onnodige omwegen
Voor je staat een groot gebouw, er kronkelt al een rij naar binnen, en ergens roept een kind “ramen!”. Welkom bij het Cup Noodles Museum.
Dit museum is leuker dan het klinkt als je normaal niet warmloopt voor instantsoep. Je ziet bizarre smaken, gekke reclamecampagnes en je kunt je eigen cup ontwerpen. Maar die rij dus. Tickets vooraf reserveren scheelt gedoe, anders zou ik proberen om uiterlijk begin middag voor de deur te staan. Ik was zelf in iets minder dan een uur weer buiten, maar met kinderen of een hyperfan van noodles kun je makkelijk 90 minuten kwijt zijn.
Daarna is het route-technisch simpel: loop langs de kade richting de Red Brick Warehouse (Akarenga). Geen geslinger door binnenwegen, gewoon de waterlijn volgen. De officiële kaarten van het Yokohama City Visitors Bureau laten precies zien welke paden langs het water lopen; die koos ik expres, want dat scheelt energie voor later op de dag.
Red Brick Warehouse is een set historische pakhuizen vol winkels, cafés en vaak een markt of event op het plein. Ik gebruikte het als plek voor late lunch of stevige koffiestop. Pro tip als je je budget in de gaten houdt: ga hier niet meteen voor de eerste de beste hippe sit-down lunch met designmeubilair. Ik pakte een simpele snack en drankje, en bewaarde de echte eetknaller voor Chinatown. Meer waar voor je yen.
Hoe lang je hier blijft, hangt ook van het seizoen af. In de zomer kan het hier echt loeiheet zijn en ben je blij met elke meter schaduw en airco. In de winter is het juist fijn om meer te wandelen en op te warmen in de winkels. Dat spel tussen weer, drukte en je energie doet me vaak denken aan hoe we stranddagen plannen, zoals in het stuk Beste reistijd voor Cuba’s stranden: weer, orkanen en sargassum uitgelegd. Ander continent, zelfde vraag: wanneer voelt een plek écht lekker?
Gebruik een simpele kaart-app of een online trip planner om je route tussen Cup Noodles en Red Brick zo kort mogelijk te houden. Ik heb één keer eigenwijs een “snellere” weg gekozen en mocht vrolijk tien minuten teruglopen omdat ik een uitzichtpunt aan het water volledig gemist had. Prima cardio, maar niet ideaal midden op de middag.
Vanaf Red Brick is het vervolgens nog maar een relatief korte wandeling, of een korte rit met de Minatomirai Line, richting Chinatown. En dat is precies waar je je laatste energie van de dag gaat opmaken.
Avond in Yokohama Chinatown: zo sluit je je dagtrip slim af (en kom je nog terug in Tokyo)
Een zee van lampionnen, neonborden in alle kleuren, verkopers die je halve straat door proberen te lokken, en overal de geur van dumplings en geroerbakte knoflook. Chinatown in Yokohama is geen subtiele buurt.
Vanaf Red Brick kun je lopend via de waterkant die kant op, of een korte rit pakken met de Minatomirai Line naar Motomachi-Chukagai Station. Ik kies afhankelijk van mijn benen: als ik de 20.000 stappen al aantik, ga ik gewoon zitten.
Rond 17.00 uur in Chinatown aankomen is ideaal. Het is dan nog licht genoeg om tempels en poorten te bekijken en foto’s te maken, maar de kraampjes en restaurants draaien al op volle toeren. Ik liep eerst een rustig rondje langs de verschillende poorten, gluurde wat zijstraatjes in en koos daarna pas een plek om te eten. All-you-can-eat buffetten zijn verleidelijk, maar ik vond uiteindelijk een kleinere straatzaak waar ik voor ongeveer dezelfde prijs veel lekkerder heb gegeten. Dumplings, mapo tofu, thee erbij, klaar.
En ondertussen loert dat andere, saaie maar belangrijke element: de laatste trein terug naar Tokyo. Check van tevoren op welke lijn je terug wilt: JR vanaf Ishikawacho Station of via de Minatomirai Line terug naar Yokohama Station, waar je weer de JR-lijn richting Shibuya, Shinjuku, Tokyo Station of Ueno pakt. Ik vertrok zelf rond 21.30 uur terug en zat nog geen uur later met een convenience store-dessert op bed in mijn hotel in Shinjuku. Genoeg tijd om foto’s door te scrollen en de dag half te herbeleven.
Het mooie van deze route is dat je in een soort boog hebt gelopen: vanaf Minato Mirai via Cup Noodles, Red Brick naar Chinatown. Geen rare zigzag terug naar het beginpunt. Die manier van plannen lijkt een beetje op hoe ik zonvakanties inplan: per dag kijken waar mijn energie en budget het meeste opleveren. In dat kader is de blog Welke Canarische Eilanden zijn het beste om te snorkelen in 2026? een leuke knipoog als je je Japan-reis combineert met een reeks zonbestemmingen.
De basis van deze Yokohama-dag komt uit een combo van Lonely Planet-routes, OV-info van JR Central en tips van het Yokohama City Visitors Bureau. Dat scheelt een hoop giswerk. Maar zelfs met zo’n strak schema laat ik altijd bewust ruimte voor één spontane actie. Bij mij werd dat een onbekend snackkraampje net buiten de hoofdstraat van Chinatown, waar ik voor een paar honderd yen een random gefrituurd iets bestelde dat verdacht veel op een oliebol leek.
Misschien is dat wel de beste manier om Yokohama te doen: grotendeels gepland, een tikje Excel-sheet, maar met genoeg lucht om ergens een zijstraat in te lopen en je eigen mini-ontdekking te doen.
