Waarom Yokohama juist leuk is als je niet alleen voor de skyline komt
Ik stap Yokohama Station uit, zie links ergens de Landmark Tower glimmen, en zie letterlijk iedereen dezelfde kant op lopen. Selfiesticks vooruit, Google Maps in de aanslag. Ik besloot dus meteen: ik ga de andere kant op.
Niet omdat de skyline niet leuk is, maar omdat Yokohama veel rustiger en cultureler kan zijn dan die eerste indruk. Deze dag draait om langzame wandelingen, oude huizen en een tuin waar je hartslag spontaan omlaag gaat: Sankeien Garden, het vernieuwde Yokohama Museum of Art, de westerse villa’s in Yamate en de oude havenarchitectuur rond de Red Brick Warehouses.
Ideaal als je na een paar dagen Tokio een beetje klaar bent met alleen malls, neon en rijen voor de volgende Instagram-spot. Yokohama ligt trouwens praktisch om de hoek: met de teein ben je in zo’n 30 minuten vanuit Tokio Station of Shibuya in de stad. Perfecte dagtrip dus.
Ik baseerde mijn route losjes op een paar Lonely Planet-aanraders en de wandelroutes van het Yokohama City Visitors Bureau voor 2025, maar heb alles een beetje gehackt: minder rennen, meer bankjes. En als je nog twijfelt wanneer je gaat: lees ook vooral dit stuk over verrassend goedkope maanden om naar Japan te reizen. Scheelt serieus in je budget.
Na dit artikel weet je precies hoe je deze vier culturele highlights makkelijk in één dag propt, met openbaar vervoer en veel fijne wandelstukken ertussen. Zonder uitgeput terug in de trein naar Tokio te ploffen.
Ochtendrust in Sankeien Garden: historische huizen tussen vijvers en theehuisjes
De dag begint vroeg. Hoe eerder je in Sankeien Garden bent, hoe groter de kans dat je de bussen en groepsreizen voor bent. Vanuit Yokohama Station of Negishi pak je een lokale bus richting de tuin. Geen stress over kaartjes: je tapt gewoon in en uit met je Suica of PASMO en klaar. Het ritje is kort en totaal niet ingewikkeld, zelfs als je net wakker bent en je tweede koffie nog moet scoren.
Sankeien Garden zelf voelt als een soort parallel universum. Je loopt een poort door en ineens sta je in een enorme klassieke Japanse tuin waar historische gebouwen uit heel Japan naartoe zijn verplaatst. Oude tempels, theehuizen, houten herenhuizen: het staat hier allemaal tussen vijvers en kronkelpaden, alsof het er altijd al geweest is.
De paden slingeren langs stille vijvers, kleine bruggetjes en stukken bos. Tussendoor duikt steeds weer die drie verdiepingen hoge pagode op, boven de bomen uit. Overal staan bankjes waar je rustig kunt neerploffen zonder dat iemand je wegkijkt omdat je “te lang” blijft zitten. Dit is geen plek om doorheen te sprinten voor één foto. Hier mag je gewoon even niks doen.
Ik at er mijn koffiebroodje op een bankje, terwijl een oudere Japanse man naast me ging zitten en na twee minuten al foto’s van zijn kleindochter in kimono liet zien. In ruil daarvoor kreeg ik een hele monoloog over welke hoek van de tuin het mooist is in de herfst. Hij had gelijk, trouwens.
Lonely Planet noemt Sankeien al jaren een onderschat hoogtepunt, maar verrassend veel reizigers slaan het over omdat het “te ver” zou zijn. Onzin. Met de trein en één bus ben je er zo, en je krijgt er in ruil eindelijk een stukje rust voor terug.
Concrete tips: ga zo vroeg mogelijk, neem desnoods een koffie mee uit een kiosk bij het station, en plan genoeg tijd om een theehuis binnen te stappen voor matcha of iets zoets. In de zomer kan het warm worden, dus prettig als je de tuin al voor de echte hitte hebt gezien. Als je wilt checken wanneer het weer een beetje meewerkt voor dit soort tuinwandelingen, kijk dan ook even naar dit overzicht van weer in Azië in juni en andere maanden.
Plan voor Sankeien minimaal twee uur. Langer mag. Het is één van die plekken waar je boek wilt lezen en per ongeluk de rest van de dag vergeet.
Kunst en klassieke villa’s: van het vernieuwde Yokohama Museum of Art naar Yamate’s westerse wijk
Na de tuin is het tijd om terug te gaan naar de stad. Bus in, trein terug, en voor je het weet sta je in Minato Mirai, het moderne hart van Yokohama. Tussen de malls en food courts ligt het Yokohama Museum of Art verrassend rustig, alsof het expres een beetje verstopt is voor wie alleen komt shoppen.
Het museum is in 2025 vernieuwd en dat merk je meteen. Brede zalen, veel licht, goede bewegwijzering, en een mix van Japanse moderne kunst en internationale namen. Ik merkte dat ik hier veel langer bleef hangen dan gepland. Je denkt: “even een uurtje kunst”, en ineens sta je drie zalen verder half emotioneel naar een zwart-witfoto te staren.
Qua planning is anderhalf tot twee uur hier ideaal. Lang genoeg om de vaste collectie en een tijdelijke tentoonstelling mee te pakken, maar kort genoeg om niet museum-moe te worden. De airco is bovendien goud waard als je in een warme maand reist.
Vanaf hier duik je weer het OV in: neem de Minatomirai Line naar Motomachi-Chukagai. Vanaf dat station loop je de heuvel op richting Yamate, de voormalige westerse wijk. Het is even klimmen, maar daar staat wel wat tegenover.
Boven kom je in een wereld van lichte villa’s in Europese stijl, met veranda’s, hoge ramen en nette tuinen. Je loopt langs huizen als Bluff No. 18 en de Ehrismann Residence, soms gratis te bezoeken, soms alleen van buiten te bewonderen. Tussendoor staan kerken en uitkijkpunten over de baai, plus een paar rustige parkjes waar scholieren hun lunch eten.
Het voelt een beetje alsof iemand een stukje Europa in Japan heeft geplakt, maar dan zonder dat het kitsch wordt. De geschiedenis – buitenlandse handelaren, consuls, missionarissen – hagt er nog in de straten, maar het is er opvallend gemoedelijk. Geen touringcars, geen schreeuwerige borden.
Mijn favoriete combi: eerst de wandeling langs de villa’s, dan via de trappen weer omlaag naar Motomachi, de chique winkelstraat onderaan de heuvel. Perfect voor een koffiestop of korte windowshopping, zodat ook de winkelliefhebber in je even aan z’n trekken komt.
Omdat je deze dag best wat verplaatst – trein, bus, metro, wandelen – is het handig om alles van tevoren even in te kloppen in een tool zoals Trip Planner van HikersBay. Ik zet daar mijn OV-ritjes, looproutes en openingstijden in één overzicht, zodat ik ter plekke niet eindeloos in tabs hoef te zoeken of die ene villa nou om 17.00 of 17.30 sluit.
Tussen oude pakhuizen en water: Red Brick Warehouses en een relaxte avondroute
Laat in de middag loop je vanuit Yamate weer naar beneden, terug richting het water. Via Motomachi kom je uit bij Yamashita Park, een langgerekt stadspark langs de baai. Hier kun je gewoon de waterkant volgen. Aan je rechterhand de zee, links de stad, overal bankjes, stelletjes met snacks, kinderen met bellenblaas. Af en toe speelt er een straatmuzikant en ergens staat altijd wel iemand softijs te verkopen.
Blijf de waterlijn volgen en je komt vanzelf bij de Red Brick Warehouses. Twee grote bakstenen pakhuizen uit de Meiji-tijd, vroeger puur functioneel, nu gerestaureerd tot een soort culturele hang-out. Binnenin zitten kleine winkels, boetieks, cafés en restaurants. Buiten op het plein zijn vaak tijdelijke markten, foodtrucks of festivals. Soms loop je ineens een kerstmarkt in terwijl je daar helemaal niet op had gerekend.
Het mooiste is het contrast: voor je zie je de stoere bakstenen muren, achter je rijst de moderne skyline van Minato Mirai op met z’n reuzenrad en kantoortorens. Oude havenarchitectuur en futuristische stad in één blik.
Praktische aanpak: plan dit als je laatste stop van de dag. Zoek een terras uit of ga gewoon aan de kade zitten en blijf wachten tot de zon zakt en de gebouwen en skyline langzaam aangaan. De Red Brick Warehouses zijn ’s avonds mooi verlicht en de sfeer wordt dan net wat zachter en gezelliger.
De officiële routes van het Yokohama City Visitors Bureau lopen vaak ook langs dit gebied, maar door Sankeien, het museum, Yamate en de pakhuizen in een cirkel te combineren, heb je een route die logisch is met OV én veel wandelbare stukken. Het voelt meer als een stad leren kennen dan als checklist afvinken.
Als je van steden houdt waar cultuur en waterkant samenkomen, is dit trouwens een leuk thema om vaker op te zoeken. In een heel andere hoek van de wereld kun je bijvoorbeeld ook cultuur en zee combineren, zoals in Cuba. Daarover gaat dit stuk over Havana en stranden in de buurt, voor wie graag meerdere van dit soort steden in één reisjaar plant.
Aan het eind van mijn Yokohama-dag zat ik daar bij de pakhuizen met een drankje, voeten een beetje moe maar hoofd opvallend helder. Geen race langs highlights, geen tien malls op één dag, maar wél het gevoel dat ik een andere kant van de stad had gezien. Juist de mix van OV, lopen en rustige culturele plekken maakt Yokohama ineens een stuk menselijker. En ja, die skyline? Die zie je onderweg toch wel.
